Kees van der Louw (68) heeft zich een flink deel van zijn loopbaan bij KLM beziggehouden met veiligheid, het voorkomen van problemen en het trefzeker handelen als er toch iets gebeurt. Hij was onder meer betrokken bij de onderzoeken na de Bijlmerramp en de ramp in het Portugese Faro, allebei in 1992. Dezelfde focus toonde hij in de voorbereiding op zijn pensioen, in juli 2024.

‘Ik wilde eerst zee- of havenloods worden, omdat ik op Curaçao een keer was meegevaren met een loods. Lekker in de zon in je korte broek. Daarom ben ik naar de Hogere Zeevaartschool in Den Helder gegaan en heb ik vijf jaar gevaren als stuurman op de kleine en de grote vaart. Maar door een combinatie van een vereiste maximale leeftijd en minimale vaartijd ging dat plan niet door. Achteraf niet heel erg, zo’n droombaan als op Curaçao zou het in Nederland niet geweest zijn. In die tijd liep mijn broer stage bij KLM en zo kwam ik op dat spoor terecht.

Richting veiligheid

Ik ben begonnen bij Navigatiebureau KLM waar we documentatie ontwikkelden voor gebruik in de cockpit. Na een paar jaar ging ik steeds meer richting veiligheid, bijvoorbeeld als plaatsvervangend hoofd Vliegveiligheid en Bemanningsnormen. In die tijd had KLM veel nieuwe vliegers nodig. Ze kwamen ook uit het buitenland en vanuit de luchtmacht. Ik heb me ontwikkeld tot specialist in de gelijkstelling van buitenlandse en militaire brevetten en namens de Rijksluchtvaardienst meegewerkt aan de harmonisering van de Europese wet- en regelgeving.

Later werd ik hoofd Operationele Veiligheid en was ik betrokken bij onderzoek naar vluchtincidenten en het opstellen van rapportages en aanbevelingen om zulke incidenten in de toekomst te voorkomen. Ik ben op de dag van de ramp al naar Faro gevlogen en vooral bezig geweest om alles goed te regelen en te organiseren, samen met de lokale autoriteiten en een Nederlands traumateam. Onze prioriteit was de zorg voor passagiers en personeel, maar ik heb ook geholpen bij de respectvolle repatriëring van de stoffelijke overschotten.

Try an accident

Ook op Schiphol kwamen we tot de conclusie dat we opvang van slachtoffers en familie beter moesten organiseren. Dat betekende: beter voorbereiden, beter trainen, goede processen bedenken. Ik heb mede vorm mogen geven aan het Int grated Safety Management System Schiphol en tot de inrichting van een permanent Crisis Center. Je moet zorgen voor goede procedures, goed materieel én goede mensen. Die moet je vervolgens up-to-date houden én regelmatig trainen. Een van de – eigenlijk heel simpele – maatregelen was dat we met alle disciplines elke maand een rondje over het platform maakten en onze ogen goed de kost gaven: staat alles op de juiste plek, staan voertuigen op de rem, zijn de spullen in de rekken goed geborgd? Je ziet dan dat het bewustzijn toeneemt.

Veiligheid kost natuurlijk geld, maar er is een treffend gezegde: “If you think safety is expensive, try an accident.” Eigenlijk geldt dat ook wel voor je pensioen.

Geld voor leuke dingen

Ik heb ervoor gekozen de rit uit te zitten tot 67 jaar, ook omdat ik nog een beperkte pensioenbreuk had. Die heb ik mede met lijfrentes grotendeels gerepareerd. Eventueel had ik nog iets langer kunnen blijven, maar dat had niet veel opgeleverd. Bovendien heb ik gemerkt dat kennis snel afneemt en het kostte me bijvoorbeeld op het gebied van automatisering wel wat meer moeite om bij te blijven. Ik heb voor het hoog/laag-pensioen gekozen, zodat ik de eerste jaren wat meer te besteden heb. Inmiddels is mijn vrouw ook gestopt en hebben we tijd én geld om leuke dingen te doen. Bij mijn pensionering heb ik me voorgenomen eerst een jaartje te kijken wat er zoal op mijn pad kwam. Ik wilde tijd besteden in huis, aan de uitgevlogen kinderen, onze kleindochter van drie en onze labrador Shiva. Ik was ook voortvarend begonnen met een opleiding tot molenaar in de korenmolen in Aalsmeer, maar daar moest ik vanwege rugproblemen mee stoppen. De zware zakken meel en graan braken me op. Koken is een andere hobby, de afgelopen twee jaar heb ik met Kerst een Indonesische rijsttafel gemaakt.

Mijn rendang scoorde bijvoorbeeld hoog, alles ging op. Ik heb me opgegeven voor een vervolgcursus, samen met mijn dochter. En we willen gaan reizen, Nieuw-Zeeland is begin volgend jaar aan de beurt.

Vertrouwen

Om meer te weten te komen over de nieuwe pensioenregeling, ben ik naar de Pensioen In Zicht-bijeenkomst geweest. Die was zeer goed verzorgd en de sprekers gaven heel duidelijke informatie. Vragen werden kundig beantwoord en na afloop had ik een gerust gevoel. Het pensioenfonds is bepaald niet over één nacht ijs gegaan, het geheel was zeer doordacht. Dat positieve gevoel heb ik nog steeds, ik heb er zeker vertrouwen in.

Sociaal veilig

Sinds een jaar ben ik betrokken bij het programma Sociaal Veilig binnen de Vereniging Gepensioneerden KLM (VG-KLM). Ik heb een cursus voor Vertrouwens Contact Persoon (VCP) gevolgd. Samen met een vrouwelijke collega geef ik voorlichting en ga ik waar nodig leden bijstaan die een sociaal onveilige ervaring hebben opgedaan. We hebben bijna vierduizend leden, het is een afspiegeling van de samenleving, dus er kunnen ook bij ons ongewenste dingen gebeuren. Daar moet je op voorbereid zijn.’