Marie-José Loomans ging op 8 februari, haar 67ste verjaardag, met pensioen na ruim 46 jaar KLM. Haar loopbaan stond grotendeels in het teken van geld en rekenen, dus op haar pensioen heeft ze zich ook goed voorbereid. Al gaat het zeker niet alléén om geld, haar sociale netwerk is voor Marie-José essentieel.

‘Ik werkte eerst drieënhalf jaar bij een bank, maar ik wilde wat anders en ging naar een banenmarkt in Leiden. Daar had ik een leuk gesprek met iemand van KLM. Dezelfde dag heb ik een sollicitatieformulier opgestuurd én mijn baan opgezegd. Een paar weken later ging ik op gesprek, kon ik meteen gaan praten bij de accountantsdienst en werd ik direct aangenomen, per 1 januari 1980.

Vier telmachines

We moesten veel berekenen en ik geloof dat we met vijftien mensen vier telmachines hadden. Computers bestonden in die tijd nauwelijks, we moesten het vaak gewoon uit ons hoofd doen. Dat kun je je tegenwoordig niet meer voorstellen. Daarna ben ik naar Planning & Onderzoek gegaan, waar ik berekeningen maakte voor de vlootselectie. Ook weer een leuke tijd, veel op reis geweest, bijvoorbeeld twee weken naar Boeing voor een cursus. Of ik was een week in Genève voor een IATA-activiteit. Volgende stap was Engine Services, waar ik vooral betrokken was bij het complete proces van de facturering na de shop visits van motoren. Ik keek kort gezegd na of het allemaal klopte, of de bedragen realistisch waren, welke marge er werd behaald en of dat beter kon.

De beste eruit gepikt

Het was daar wel een aparte wereld. We waren met minder dan tien vrouwen en achthonderd mannen. Je moest goed bij de les blijven, ik stond altijd aan. Groot bijkomend voordeel was dat ik daar mijn man heb ontmoet, er was keuze genoeg en ik heb de beste eruit gepikt! Na een paar jaar ben ik naar de centrale controllers-afdeling van Engineering & Maintenance gegaan, maar vanaf 2000 heb ik weer bij Engine Services gewerkt, als projectmanager. Zo’n acht jaar geleden ben ik al eens naar een Pensioen In Zicht-bijeenkomst geweest. Ik raad het al mijn collega’s aan: oriënteer je tijdig op je pensioen. Bijna iedereen begint daar te laat mee en dat is echt zonde. Hoe eerder je ermee begint, hoe beter je het kunt regelen, voor jezelf en voor de mensen om je heen.

Op knopje “ik ga weg” gedrukt

Ik had allerlei berekeningen gemaakt, dat moest ook omdat ik de laatste 30 jaar parttime heb gewerkt, met allerlei percentages. Maar toen kwam de vrijwillige vertrekregeling, door corona. Ik had de mogelijkheid om te stoppen en ik heb zelfs op het knopje “ik ga weg” gedrukt. Maar ik had nog bedenktijd. Ik heb in de buurt heel veel rondjes gefietst, ik was als het ware mijn eigen psycholoog. Uiteindelijk ben ik gebleven. Het werk was leuk en weggaan vond ik erg spannend. Bovendien: mijn man werkte door, die is ruim twee jaar jonger en ik zag het niet zitten om acht jaar lang de pantoffels voor hem klaar te zetten, haha. Ik heb geen moment spijt gehad.

Eenmalig extra omhoog

De jarenlange discussie over het nieuwe pensioenstelsel heb ik natuurlijk ook gevolgd. Vorig jaar heb ik weer een Pensioen In Zicht-bijeenkomst bijgewoond, die ook over de nieuwe regeling ging. Daar hoorde ik ook dat je pensioen eenmalig extra omhoog zou gaan als je, zoals ik, na 1 januari 2026 met pensioen ging. Dat heb ik nog verteld aan een collega die eigenlijk in december zou vertrekken. Die heeft zijn afscheid toen iets uitgesteld. Ik heb met mijn man de nodige berekeni gen gemaakt, bijvoorbeeld rond hoog/laag en het partnerpensioen. Het doorgeven daarvan had nog wel wat voeten in de aarde, ook omdat de planner een tijdje uit de lucht was. Het voelde in eerste instantie niet helemaal goed, ik kon bijvoorbeeld mijn wensen voor hoog/laag niet goed doorgeven. Daarna bleek wel dat er een soort bedenktijd was ingelast waarna je dan je juiste, definitieve keuzes kon maken. Verder moet ik eerlijk zeggen dat de hele communicatie rond de nieuwe regeling goed verloopt.

Oma en dochter

Eén ding weet ik zeker: ik ga me totaal niet vervelen. Het eerste kleinkind is onderweg en ik word natuurlijk oppas. Doordeweeks wil ik graag oppassen, zodat we in het weekend zelf leuke dingen kunnen doen. Ik ben straks niet alleen oma, maar ook nog steeds dochter. Mijn moeder is nu 95 en ik fiets vaak naar haar toe. Pas geleden ben ik begonnen met tai chi, een Chinese bewegingskunst, op maandagmorgen. Dan begint de week alvast goed en krijg ik niet de kans om te lang uit te slapen. Ook ga ik door met dingen die ik al deed, zoals wekelijks wandelen (en kletsen) met een stel vriendinnen. We hebben ook al 35 jaar een eetclub met een andere vaste groep; we eten om de beurt in een van de vijf huizen. Verder heb ik me opgegeven als vrijwilliger in de winkel van de molen in het dorp, eens in de maand op zaterdag. Naast die molen ben ik geboren en getogen.

Netwerk is essentieel

Als je stopt met werken, dan valt ook dat deel van je sociale netwerk weg. Een van mijn belangrijkste doelen is dat ik mijn netwerk via al die bestaande en nieuwe activiteiten verder kan opbouwen en versterken. Dat is voor mij essentieel, ik heb andere mensen om me heen nodig.’