Jan Eveleens besteedt zijn inmiddels 28 pensioenjaren uitstekend. Met negentig jaar – een paar jaar jonger dan het pensioenfonds zelf – reist hij nog regelmatig, niet zelden naar het geliefde Thailand. Daar bestuurde hij in zijn laatste werkzame jaren als resident manager een Crew Resthouse van KLM, het paradijselijke Baan Thara.

‘In juli 1952 heb ik op aanraden van een vriend per brief gesolliciteerd bij KLM. Ik was zestien en had al gewerkt bij een kruidenier, een bloembollenbedrijf en de gemeente Haarlemmermeer. Na een gesprek kreeg ik eind augustus een telegram: “Zonder tegenbericht 15 september in KLM-dienst.” Ik kreeg 64 gulden bruto per maand, met een zesdaagse werkweek. In november 1952 heb ik de eerste KLM-baas Albert Plesman nog ontmoet.

Alle vliegers ontmoet

Na een paar jaar bij de Vervoersadministratie ging ik eerst in militaire dienst. Terug bij KLM heb ik een hele serie functies gehad. Het langst, zo’n vijftien jaar, werkte ik bij Planning en Indelingsvoorbereiding Korps Vliegers. Ik denk dat ik alle vliegers, in die tijd ongeveer achthonderd, persoonlijk kende. Ook in mijn werkzame leven heb ik me al enige tijd met pensioenen bezigg houden, als lid van de Raad van Beheer van de Stichting Aanvullend Pensioenfonds voor vliegers der KLM.

4,5 jaar in het paradijs

KLM had in Thailand destijds een eigen Crew Resthouse, dat heette Baan Thara. Het werd in 1985 geopend door mevrouw Orlandini en bestond toen uit zeven bungalows met ieder tien kamers. In 1992 werd er een torenflat bijgebouwd met 64 kamers. Het was uitsluitend bedoeld voor de crew op de route Amsterdam-Bangkok- Taipei en terug, plus KLM-dienstreizigers en af en toe een vrachtvliegtuig van Martinair.

In 1997 wilde de KLM Baan Thara verkopen. Het exploiteren van een hotel werd niet meer beschouwd als een kernactiviteit. Er zou bovendien een nieuw vliegveld komen waardoor de crew te ver moest rijden. Dat jaar vroeg KLM of ik met mijn vrouw Ineke Baan Thara wilde gaan managen, pakweg voor een jaar.

Maar het ging economisch niet best in Thailand en de verkoop schoot niet op. Daardoor zijn we er uiteindelijk 4,5 jaar gebleven. Het was een boeiende tijd in een paradijselijke omgeving. Een jaarlijks hoogtepunt was bijvoorbeeld de viering van oud en nieuw rond het zwembad waarbij klokslag twaalf de B747-400 laag overkwam, op weg naar Amsterdam. Op 15 januari 2012, tien jaar na de sluiting, hebben we nog in grootse stijl een reünie mogen houden met zo’n 60 Thaise ex-personeelsleden en o geveer evenveel crewleden van KLM.

Zoon met deeltijdpensioen

Terug in Nederland, in 2002, ging ik met pensioen. Ik heb destijds niet nagedacht over eventuele pensioenkeuzes die ik toen had. Inmiddels heeft mijn zoon, die sinds 1983 bij KLM werkt, gekozen voor deeltijdpensioen. Dat bevalt hem uitstekend, dus ik raad bijna-gepensioneerden aan om bijvoorbeeld over die optie na te denken. Na mijn pensionering werd ik vrijwel direct bestuurslid van de VG-KLM, als secretaris en belangenbehartiger voor de IPB-faciliteiten.

Daarnaast ben ik al 55 jaar lid van de Lions Club Haarlemmermeer. In 1966 was ik mede-oprichter van de Schaakclub De Vennep, waar ik ook nog drie keer clubkampioen ben geworden. Verder was ik in de jaren zestig singer-songwriter van het duo “Merg en Been”, maar ik ben helaas nooit internationaal doorgebroken. Voor familie en vrienden verzorg ik al jaren de aangifte inkomstenbelasting. Dat worden nu wel steeds meer aangiftes erfbelasting.

Niet slecht, met alleen MULO

Ik kan alleen maar tevreden zijn met mijn loopbaan, van Jongste Bediende Vervoersadministratie tot Hoofd Algemene Zaken Divisie Operations, met het hotel in Bangkok als exotische bonus. In elke functie had ik plezier in mijn werk, zeker ook dankzij de vele sympathieke collega’s. En dat allemaal met aanvankelijk alleen een MULO-diploma. Natuurlijk heb ik wel wat meer diploma’s behaald. Zoals Spreekvaardigheid Spaans, waarna we voornamelijk naar Griekenland op vakantie zijn gegaan…

Terecht vertrouwen

Ik vond de aankondiging en de communicatie door ons fonds over de nieuwe pensioenregeling duidelijk. Door de toch wat negatieve publiciteit in den lande (“Casino-pensioen”) had ik eerder wat twijfel. Maar gezien mijn leeftijd (meer verleden dan toekomst) en het besef dat verstandige mensen bij ons fonds hier lang en goed over hebben nagedacht kreeg ik er vertrouwen in. En nu denk ik: terecht.

Ik merkte natuurlijk dat ik bruto ongeveer 19% meer krijg. Een substantiële verhoging, al zit daar nu ook maandelijks een stukje vakantietoeslag in. Ik heb begrepen dat pas op 1 juli 2027 een aanpassing kan plaatsvinden, hetzij meer, hetzij minder.

Los daarvan steekt het me nog steeds een beetje dat ik inmiddels al 28 jaar wordt gekort. Dat komt doordat mijn pensioenopbouw volgens KLM voor mijn laatste baan in Bangkok een jaar eerder moest stoppen. Daar heb ik me destijds niet tegen verzet en ik klaag ook niet zo hard, want we hadden die jaren in Thailand voor geen goud willen missen.’